Category: Starfsgreina
Buisnessmaðurinn
Pétur átti eina dóttur sem hann elskaði mjög mikið. Pétur átti líka stórt og arðbært fyrirtæki. Pétri líkaði ekki allskostar vel við nýja tengdasoninn en fann líka að dóttir hans tók það nærri sér. Hann ákvað því að brjóta odd af oflæti sínu og taka unga manninn inn í fjölskylduna með stæl. Hann biður unga manninn að koma að máli við sig sem hann og gerir. Þar tilkynnir Pétur honum að hann hafi tekið ákvörðun um að gefa honum helminginn af fyrirtækinu sínu til að sína honum að hann sé raunverulega velkominn í fjölskylduna. Þetta leist unga manninn afar vel á og tók fagnandi á móti gjöfinni. Pétur segir þá við hann að næsta morgun skuli hann mæta í verksmiðjuna og byrja að vinna þar og síðan sjái þeir til hvernig málin þróist. Þetta leist unga manninn hins vegar alls ekki á. “Það á ekki við … mig að vinna í verksmiðju, það er allt of mikill hávaði og svo er allt svo skítugt. Nei, þetta gengur ekki upp.”, segir hann. Pétri var auðvitað brugðið en til að leysa málið segir hann við unga manninn að þetta sé ekkert mál. Hann skuli mæta næsta morgun niður á skrifstofuna sína og vinna þar með honum. “Nei, það gengur heldur ekki upp sagði ungi maðurinn. Ég get ekki verið að loka mig inní litlu herbergi bak við lítið skrifborð. Ég get ekki unnið á skrifstofu, það er alveg klárt mál.”, segir hann. Nú var farið að fjúka í Pétur enda viðbrögð unga mannsins honum alveg óskiljanleg. “Hvað á ég þá að gera við þig, þú villt ekki vinna á skrifstofunni og ekki í verksmiðjunni. Hvað á ég eiginlega að gera þá.”, segir Pétur. Það er einfalt svaraði ungi maðurinn. Ég skal bara selja þér minn hluta af fyrirtækinu…..
Kona nokkur kemur inn í apotek og biður um arsenik. “Hvað ætlaru að gera við það ?” spyr lyfsalinn. “Ég ætla að gefa manninum mínum það því hann er byrjaður að halda framhjá mér”.
“Ég get ekki selt þér Arsenik til þess”, segir apotekarinn, “jafnvel þó hann sé farinn að halda fram hjá þér”. Þá dregur konan upp mynd af manninum sínum í miðjum samförum við konu apotekarans. “Ó”, segir apotekarinn “ég gerði mér ekki grein fyrir því að þú værir með lyfseðil”
Hjá rakaranum
Villi rakari var í feikna stuði og þegar Svenni vinur hans, sem var búinn að missa nokkuð af hárinu settist í stólinn hjá honum. Rakarinn strauk yfir kollinn á Svenna og sagði, “Þetta er nú alveg eins viðkomu og rassinn á henni Birnu minni.”
Svenni strauk yfir skallann og sagði svo: “Svei mér þá ef það er ekki rétt hjá þér”.
Skortur á stólum
Kona yfirmannsins ákvað að kíkja óvænt í heimsókn til mannsins síns á skrifstofuna.
Þegar hún opnaði hurðina sá hún hann sitja með ritarann sinn í fanginu.
Án þess að hika sagði maðurinn: “… Og að þessu leiðir að þrátt fyrir nauðsylegan niðurskurð get ég ekki stjórnað þessari skrifstofu mikið lengur með aðeins einn stól til umráða.”
Jarðfræðingar og peningar
Sp: Af hverju áttu aldrei að lána jarðfræðingi pening?
Sv: Þeir álíta árþúsundir stuttan tíma
Jólin og skrifstofan
Sp: Af hverju eru jólin bara eins og venjulegur dagur á skrifstofunni?
Sv: Af því þú gerir vinnuna og feiti gaurinn fær allar þakkirnar fyrir vinnuna
Lögfræðingar og snákar
Sp: Af hverju bíta snákar ekki lögfræðinga?
Sv: Fagleg kurteisi!
Hermaður í Afganistan
Hermaður í Afganistan fékk bréf frá kærustinni sinni sem hljómaði svona:
„Kæri Bob,
Ég get bara ekki lengur verið með þér. Fjarlægðin er bara alltof mikil. Ég hef líka haldið fram hjá þér tvisvar, þannig að það er bara rétt að slíta þessu.
Kveðja Barbara
p.s. þú mátt senda mér myndina af mér sem ég sendi þér“
Hermanninum sárnaði þetta auðvitað, hann hafði vonast eftir sambandinu þegar stríðinu væri lokið. Hann ákvað því að grípa til eigin ráða, hann leitaði til félaga sinna og bað þá um að láta sig hafa allir myndir ef stúlkum sem þeir gæti látið af hendi, systur, frænkur, kærustur og vinkonur. Á endanum var hann komin með 52 myndir og sendi eftirfarandi bréf.
„Kæra Barbara,
Ég man bara ekki hver af þessum vinkonum mínum þú ert. Vinsamlegast taktu þína mynd úr bunkanum og sendu mér hinar 51 til baka.
Kveðja Bob“
Erfitt að vakna
Tómas átti erfitt með að vakna á morgnana og mætti alltaf seint í vinnuna. Yfirmaður hans var orðinn leiður á þessu og endaði með að hóta honum að reka hann ef hann gerði ekki neitt í sínum málum. Tómas fór því og hitt lækni, sem sagði honum að taka eina töflu áður en hann færi að sofa. Tómas gerði þetta og sofnaði eins og ungabarn, um morguninn vaknaði á undan vekjaraklukkunni, hress og kátur. Honum leið ákaflega vel, fékk sér að borða og mætti snemma í vinnuna. Þegar yfirmaður hans mætti, hljóp hann til hans með ánægju bros og tilkynnti að hann hefði fengið þessa fínu töflu hjá lækninum og nú væri málinu reddað, hann hefði vaknað eldsnemma og reyndar mætti í vinnuna áður en hann átti að mæta. „Gott og vel“, sagði yfirmaurinn, „en hvar í fjandaum varstu í gær“
Ljóskur og matarhlé
Sp: Af hverju fá ljóskur bara hálftíma í matarhlé?
Sv: Af því það tekur af langan tíma að endurmennta þær ef þær fá klukkustund.
Tannlæknirinn
SP: Af hverju hætti tannlæknirinn störfum?
SV:Hann reif kjaft!
Leigubílstjórinn og tottið
Jón tekur reglulega leigubíl heim til sín úr vinnunni, þegar heim er komið og bílstjórinn kemur með reikninginn kemur í ljós að hann er miklu hærri en vanalega. Eftir að hafa rifist um þetta í smá tíma hendur leigubílstjórinn honum út úr bílnum. Viku seinna er Jón að fara að taka leigubíl og sér sama bílstjóra aftar í leigubílaröðinni og ákveður að hefna sín. Hann fer inn í fyrsta bílinn í röðinni og segist hafa gleymt peningunum en geti boðið honum tott fyrir farið. Leigubílstjórinn klikkast og hendir honum út. Jón fer inn í næsta bíl og gerir það sama, aftur er honum hent út. Nú er komið að bílstjóranum sem okraði á honum, Jón stígur inn og biður hann um að skutla sér heim. Þegar hann keyrir fram hjá hinum bílstjórunum vinkar Jón, blikkar Jón þá og sígur á sér puttann til merkis um að samningar hafi náðst!
Veikur
Konan við maninn sinn: “Læknirinn er kominn.”
“Ég vil ekki hitta hann”, segir hann:”Segðu honum að ég sé veikur!”.
Óviðráðanlegur eldur
Eldur hefur komið upp í efnaverksmiðju, og öll möguleg slökkvilið hafa verið kölluð út að berjast við eldinn. Búist er við að verksmiðjan muni springa í loft upp á hverri mínútu. Forstjórinn er alveg miður sín vegna þess að inn á skrifstofunni í miðri verksmiðjunni eru leyniuppskriftirnar. Hann fer því til þess sem stjórnaði björgunaraðgerðum og býður hverju því liði sem bjargar gögnunum 5 milljónir króna í verðlaunafé.
Stjórnandinn tilkynnti liðunum þetta strax, sem bættu krafti en vítislogarnir eru slíkir að allt kemur fyrir ekki, þeir hafa enga stjórn á eldinum. Stjórinn kallar því út enn fleiri lið.
Tveimur tímum síðar hefur enn ekkert gengið. Forstjórinn býðst því til að hækka upphæðina upp í 10 milljónir. Stjórnandinn tilkynnir þetta og barátta slökkviliðsmannanna er kraftmeiri en nokkru sinni áður, samt ná þeir ekki að drepa eldinn. Stjórinn kallar út enn fleiri lið, og biður nú um að hver einasti mögulegi maður komi og hjálpi til.
Allt í einu sjá þeir eldgamlan slökkviliðsbíl koma á ógnarhraða niður brekkuna að verksmiðjuna, í bílnum eru menn komnir á eftirlaun. Öllum á óvörum keyra þeir beint inn í miðja vítislogana og byrja að berjast af krafti sem hafði aldrei sést áður. Eftir klukkustundar baráttu höfðu gömlu karlarnir slökkt alla elda og bjargað skjölunum.
Forstjórinn fer því og tekur í höndina á hverjum og einum og segir að hann muni tvöfalda upphæðina, hann hafi aldrei nokkrum sinni séð svona hetjudáð, skella sér bara inn í mitt eldhafið án þess að óttast um eigið líf. Hann spyr þá svo hvað þeir ætli að gera við peninginn. „Ætli það verði ekki okkar fyrsta verk að laga bremsurnar á helvítis druslunni“ svarar bílstjórinn.
